Framtida er no

Mann ser på to skjermer. Foto.

Illustrasjonsfoto: Eivind Senneset

Dei siste 16 åra har vi arbeidd for å byggje grunnmuren og fundamentet for teknologi i sjukehusa i Helse Vest. Det har vore tunge tak, kravd mykje tolmod og store investeringar. Tida er inne for å hauste av denne innsatsen – og det til gangs.

Av Herlof Nilssen, administrerande direktør Helse Vest RHF

Du har vore hos fastlegen og blitt tilvist til sjukehus. Etter nokre dagar kan du sjekke statusen på tilvisinga di på nett, og etterkvart sjå kva tid og kor du har time. Du kan lese om kva du skal på sjukehuset, kva som skjer før, under og etter utgreiinga og behandlinga du skal til, kva forsking som ligg til det du er tilvist for og kva rettar du har.

Treng du kontakte sjukehuset, eventuelt med spørsmål om å endre timen, kan du sende ei melding frå nett til avdelinga du skal til, og få svar innan ei gitt tid. Når tida for timen nærmar seg, får du sjølvsagt eit sms-varsel.

Dagen du skal av garde til sjukehuset sjekkar du praktisk informasjon om korleis du kjem deg til rett stad. I mottakinga sjekkar du inn på sjukehuset på ein stasjon og får vidare beskjed om korleis du kan finne fram til rett plass for å vente. Vegen dit er godt merkt og du kan følgje kartet på smart-telefonen din. I mellomtida har avdelinga fått beskjed om at du er på veg og dei du skal møte kan førebu seg.

Når timen din er over, kan du velje om du vil betale konsultasjonen via Vipps, du kan hente ut medisinen på resepten sjukehusapoteket allereie kan hente fram og vel heime kan du i ro og mak levere reiseoppgjeret, igjen på nett. Ønskjer du å lese journalen din er den òg lett tilgjengeleg på helsenorge.no.

Mann, adm.dir. i Helse Vest RHF. Foto.Trur du eg snakkar noko som ligg langt framføre oss i tid? Då kan eg forsikre deg om at dette så absolutt er notida.

Vi har arbeidd lenge på systemnivå for eit betre tilbod til pasientane, med god og forenkla kommunikasjon, kortare ventetid og ingen fristbrot. Ventetida skal blir kortare, planlegginga betre og vi tilbyr verktøy for at fleire møter til timane vi har planlagt for.

Pasienttryggleiken skal betrast og ivaretakast. Logistikken i sjukehusa skal vere til hjelp, og gjere kvardagen enklare. Pasientane skal vel heim i etterkant.

I oktober kunne vi gratulere Haraldsplass i Bergen med eit nytt sjukehusbygg. Eit flott bygg som legg opp til gode forhold både for pasientar og medarbeidarar. Eit sjukehus som tek i bruk ny teknologi og er pilot for nye løysingar som i løpet av 2019 skal takast i bruk i alle sjukehusa våre.

Utviklinga vi no ser, skjer i rivande fart. Føresetnaden er ein god ikt-grunnmur av felles teknologi i regionen, bygd over mange år, i tillegg til gode og velprøvde regionale kjernesystem. Gevinsten er gode arbeidsprosessar, god pasientdialog og –involvering.

Eg starta med å teikne pasienten sine moglegheiter for ta i bruk tenester knytt til sjukehusbesøket. Ein kan gjerne følgje kvardagen til helsepersonellet på same måte. Frå dei loggar seg på smarttelefonar, tildeler seg rolle og pasientar og får gode oppdateringar i sanntid i tavlemøte på skjerm når dei kjem på vakt, til at dei enkelt og direkte får informasjon frå lab, røntgen og journal, har god oversikt over pasientlogistikk og –tilstand, kan gjere bestillingar dei treng og enkelt kan komme i kontakt med, og dele informasjon med kollegaer og andre avdelingar. Dette er situasjonen medarbeidarane våre vil møte når systema som er i testfase på Haraldsplass i dag, blir tilgjengelege for alle sjukehusa på Vestlandet.

Når ein får ny støtte til arbeidsprosesser må gamle prosesser og vanar endrast. Det er ikkje alltid like lett. Men lat meg minne om utfordringa vi hadde, og framleis har: Samhandling og informasjonsdeling på tvers av fag, system, avdelingar og støttefunksjonar har ikkje vore bra nok. Medarbeidarane våre har brukt mykje tid på sjølve å skaffe seg overblikk og få kommunisert smart og effektivt på tvers av vakter, avdelingar og andre om pasienten sitt forløp og behandling. Informasjonen har vore å finne i ulike datasystem, på manuelle tavler, på papir og gjennom munnleg kommunikasjon.

Dette er ikkje den beste måten å arbeide på for nokon av oss. Ser vi framover, vil medarbeidarane våre ha forventning til vel fungerande digitale hjelpemidlar. Dei som er vaksne opp med ein smart-telefon i handa, forventar ikkje eit papir i handa og munnleg overlevering av kritisk informasjon når dei kjem på arbeid.

No møter vi dette med utprøving av løysingar slik at det blir mindre plunder og heft for alle. Vi bruker ressursane vi har i sjukehusa på ein betre måte. Mange enkeltoppgåver blir samla i planlegginga, medarbeidarar får informasjon i sanntid og på ein måte som gjer at ein kan ta gode avgjersler, unngår dobbeltinformasjon og unngår feil. Dette gir og effektiv samhandling på tvers av fagavdelingar og støttetenester.

Du tenkjer kanskje at dette gjer vi jo på fleire sjukehus i landet. Ja, det gjer vi. Vi har sjølvsagt sett til andre sjukehus sine erfaringar. Forskjellen her er at løysingane eg snakkar om skal takast i bruk som felles løysingar i heile regionen. Det er eit kjempeløft, og eg er heilt sikker på at det er det rette løftet.

Dei siste par åra har vi arbeidd med strategiar fram mot 2035. Vi står midt i arbeidet med den regionale utviklingsplanen vår for dei neste åra. Med utviklinga vi har lagt til rette for dei siste åra er vi budde på det som skal til for å gi befolkninga gode sjukehustenester framover. Vi startar altså ikkje frå noko nullpunkt. Det er blitt lagd ned ein formidabel innsats gjennom mange år allereie.

Løysingane vi no ser og den rivande utviklinga vi er i, fortel at framtida, ja, ho er no.

Helsing Herlof

Sjukehusa i 2035: Robotar, dr. Watson og større ansvar for eiga helse?

Illustrasjonsfoto frå Helse Fonna. Foto: Kjetil Alsvik

Sjølv om det alltid er knytt usikkerheit til å spå om framtida, så ser vi i Helse Vest store endringar i horisonten. Endringar som vil få merkbare konsekvensar for både pasientar og helsepersonell.

Av Herlof Nilssen, administrerande direktør i Helse Vest RHF

Mykje er sjølvsagt usikkert, men det er også ein del vi veit om tida fram mot 2035.

Eldre, storforbrukarar av helsetenester
For kvar time aukar den gjennomsnittlege levealderen med tolv minutt. Dette er eit enormt framsteg, men inneber stadig fleire eldre per yrkesaktive person. Og vi veit at ein 70-åring forbruker om lag dobbelt så mykje helsetenester som ein 40-åring.

Skal vi levere helsetenester på same måte i 2035 som i dag, så krev det at kvar tredje 16-åring vel ei helsefagleg utdanning. Det er ikkje berekraftig. Difor må vi endre måten vi jobbar på med mange ulike tiltak. Truleg vil meir av helsetenestene ein i dag får på sjukehus, i nær framtid skje i heimen til pasienten.

Fleire generalistar og meir spisskompetanse
Vi veit også at krav til kompetanse hos helsepersonell vil endre seg. Vi treng nokre med breiare kompetanse, slik at dei i større grad kan sjå heile pasienten med alle sine sjukdommar. Og vi treng nokre som blir endå meir spesialiserte. Det gjeld blant anna for sjeldnare tilstandar der det er færre pasientar. Desse skal i større grad behandlast på ein plass av eit fåtal legar og kan difor ikkje alltid forvente å få behandling nær heimen.

Meir skreddarsaum
Små sjukehus vil likevel ha nok å gjere. Behovet blant kronikarar og eldre vil auke enormt. Vi må sjå på korleis vi organiserer oss – mellom ulike sjukehus og på tvers av avdelingar  – for å levere helsetenester betre og meir skreddarsydd kvar enkelt pasient, samtidig som det skjer på ein effektiv måte. Pakkeforløpa som dei siste åra er innført for kreftpasientar er eit vellykka eksempel og ei støypeskei for organiseringa av pasientbehandling innan andre fagområde.

Robotar og teknologi tek over
Vi veit også at teknologien gjer sitt inntog i sjukehusa i rasande fart. Det handlar om så mykje forskjellig. Dr. Watson-teknologi, der datamaskiner hjelper helsepersonell i å stille diagnosar og finne rett behandling. Smarte dataprogram som tek over rutinearbeid og registreringar som ikkje må gjerast manuelt. Robotassistert teknologi innan kirurgi. Sjølvbetjente løysingar der pasientar oppdaterer eigne opplysningar, og der det meste av dialogen med sjukehuset føregår. Framtidas pasientar må førebu seg på å ta eit større ansvar for eiga helse. Eg trur det blir ein styrke både for pasientane og oss.

Rivande medisinsk utvikling
Budsjetta våre vil bli strammare. Den medisinske utviklinga går fortare og det blir ei kjempeutfordring å hengje med. Vi vil i større grad måtte prioritere mellom behandlingar fordi vi ikkje har råd til alt. Det gjeld ikkje minst nye, dyre kreftmedisinar. Her må vi alltid vege gevinsten for pasientane opp mot det medisinen kostar. Vi har avgrensa midlar til rådvelde, og dersom vi brukar meir pengar på medisin, så må vi bruke mindre på eit anna område.

Alle må få brød for nokre kan få kake
Utfordringa blir å balansere dette. Vi skal prioritere innanfor eit fagområde, og samtidig på tvers av alle fagområde. Difor må vi alltid sjå på kor pengane vi har kan gjere mest nytte for seg. Som helsefagdirektøren vår, Baard-Christian Schem, så treffande seier det: «Alle må få brød før nokre kan få kake.» Prioritering skjer uansett om vi er bevisste på det eller ikkje. Prioriterer vi opp noko, så går det automatisk utover noko anna. Vi må sørgje for å ha eit system som sikrar at fordelinga av ressursane blir mest mogleg rettferdig.Herlof Nilssen, portrett. Foto.

Ein av dei viktigaste nøklane
Ei av dei største utfordringane vi har framfor oss er å få til ei god oppgåvedeling og godt samarbeid mellom spesialisthelsetenesta –  med sine sjukehus og institusjonar – og kommunehelsetenesta – med sine fastlegar og sjukeheimar. Her står utfordringane i kø, og dei er av både juridisk, teknologisk og «kulturell» karakter. Ein av nøklane til å oppfylle «pasientens helseteneste» som er helse- og omsorgsminister Bent Høie og vår felles visjon, ligg nettopp her.

Andre utfordringar er eksplosjonen i livsstilsrelaterte og kroniske sjukdommar, samt auken i kreft og demens. Dette vil setje spesialisthelsetenesta og ikkje minst kommunehelsetenesta på prøve. Antibiotikaresistens er ei anna dyster utfordring som vi berre har sett starten på. Klarer vi ikkje å få bukt med dette, vil sjukdommar som i dag er nærmast utrydda ta fleire liv enn kreft i ei ikkje fjern framtid.

Vi har ikkje svaret på alle utfordringane vi veit kjem – og i alle fall ikkje på dei vi ikkje kan forutsjå. Men ved å skaffe oss oversikt over noko av det vi har framfor oss, kan vi starte jobben med å finne løysingar. Den jobben er vi godt i gang med no.

Helsing Herlof

Bruk av unødig tvang er uakseptabelt

Person sett bakgra, ser ut over flott blå himmel med litt skyer.

Det er eit leiaransvar at dei mest sårbare pasientane våre får trygg og god behandling – og at tenestene spelar på lag med pasienten.

Av Herlof Nilssen, adm.dir. Helse Vest RHF

VG set i fleire ferske artiklar fokus på bruk av tvang mot pasientar i psykisk helsevern. Dette er også vi opptekne av.

For store forskjellar
Bruk av tvang i behandlinga av psykisk sjuke har lenge vore på dagsordenen hos oss. Ikkje minst sidan vi gjennomførte ein internrevisjon i 2014. Den viste at det er store forskjellar i praksis mellom føretaka våre og at tvangsbruken er for høg i dei største føretaka.

Ønske om å beskytte
Så korleis har det seg at vi bruker tvang mot nokre av dei mest sårbare pasientane våre? Ifølgje lova kan det berre brukast tvang viss pasienten elles vil få forverra sine utsikter til å bli frisk, få forverra sjukdomstilstanden sin eller viss det er fare for liv og helse for pasienten sjølv eller andre. Utgangspunktet er altså eit ønske om å beskytte, og terskelen skal vere høg, ved at frivillig helsehjelp først skal prøvast så langt dette er mogleg.

Av og til går vi for langt i ønsket om å beskytte og då kan tvangsbehandlinga bli eit overgrep. Spørsmålet er kHerlof Nilssen, portrett. Foto.orleis vi kan klare å balansere bruken av tvang, slik at det berre blir brukt når det er heilt nødvendig.

Kompetanse
Det finst ikkje eitt enkelt svar på det. Problemstillinga er samansett. Det handlar om kor mange pasientar avdelingane har ansvar for og kor sjuke dei er. Det handlar om mengda personell, men aller mest om kompetanse og erfaring. Vi veit at bruken av tvang aukar i sommarferien når den faste bemanninga er på ferie og mindre erfarent personell har ansvaret. Det handlar om utforminga på behandlingsavdelingane og kulturen blant dei som jobbar der. Fagfolka sin aksept for tvang som verkemiddel kan variere. Og ja, helseminister Bent Høie har rett når han seier at det i aller høgste grad handlar om leiarskap på alle nivå.

Gode behandlingskulturar
I Helse Vest har vi sett i gang eit regionalt arbeid, der alle sjukehus er med. Her er målet å auke kompetansen hos leiarar i psykisk helsevern på rett lovforståing og godt fagleg arbeid som kan hindre unødig tvangsbruk. Tanken er og at avdelingar med høg tvangsbruk skal lære av dei med lågare tvangsbruk. Det dreier seg om å skape gode behandlingskulturar som spelar på lag med pasienten og som lar pasient og pårørande medverke i den helsehjelpa dei får.

Ulik terskel
Ein del av det regionale arbeidet har vore å gjennomgå rutinane våre for registrering av tvang. Vi har hatt for dårleg kvalitet på registreringa av tvangsbruk. Dette er no i ferd med å bli langt betre, og vi har betre data på variasjon i tvangsbruk mellom sjukehus og enkeltavdelingar. Dette gir eit godt grunnlag for samanlikning mellom våre institusjonar. Ugrunna variasjon tyder på at det er ulik lovforståing og terskel for tvangsbruk. Dette må leiarar gripe fatt i. Unødig og ulovleg tvangsbruk skal ikkje førekomme i helseføretaka i Helse Vest.

Foto: Øverst: Eivind Senneset. Portrett Herlof Nilssen: Kjetil Alsvik

Kommunale akuttsenger: Kostar dei meir enn dei smakar?

Herlof Nilssen, administrerande direktør, Helse Vest

Helse Vest har sponsa kommunale akuttsenger med 230 millionar kroner. Men mange av sengene står tomme og køane til akuttmottaka på sjukehusa har ikkje minka. Vi må få ei grundig evaluering av dei kommunale ø-hjelpssengene så raskt som mogleg. Og spørsmålet er: Kan pasientane få meir igjen for pengane dersom dei blir brukt på ein annan måte?

Av Herlof Nilssen, administrerande direktør i Helse Vest

Intensjonen var god: «Sjukehusa har stor pågang. Sjukehusa løyser oppgåver som like godt kan løysast av kommunane.» Svaret blei å flytte både pasientane og pengane frå sjukehusa til kommunen.

I teorien er dette glimrande. Det er effektivt og samfunnsøkonomisk klokt å løyse oppgåver på lågast mogleg nivå. Dersom ein allmennlege kan løyse ei oppgåve like godt eller betre, kvifor skal ein spesialist gjere ho? Og kva er vel betre enn at pasientar får hjelp raskare og nærare heimen sin når det er mogleg, samtidig som køane for dei pasientane som verkeleg treng akutt behandling i sjukehusa, blir kortare?

Men så viser ein gjennomgang Helsedirektoratet har fått at sengene i snitt er i bruk 34 prosent av tida. Og det er stor variasjon i bruken i ulike kommunar, mange plassar står sengene tomme. Dessutan veit vi for lite om bruken til å vite om sengene blir brukt til det dei faktisk skulle brukast til.

Ei utviding av ordninga med kommunale ø-hjelpssenger skal omfatte også rusbehandling og psykisk helsevern. Dette er planlagt frå 2017. Er det fornuftig? Kanskje. Men det kan nok vere klokt å få ein grundig gjennomgang av korleis dette fungerer i dag, før ein utvidar ordninga. Her må Helsedirektoratet på bana, det er dei som har fått i oppgåve å ettergå at sengene blir brukt i tråd med formålet.

Ordninga er trappa opp over tid, og årleg blir det no tatt cirka 1,2 milliardar kroner frå sjukehusa og gitt til kommunane. 230 millionar av desse er tatt frå budsjettet til Helse Vest og sjukehusa på Vestlandet. Eg ber ikkje om ei tilbakebetaling her og no. Men dersom ikkje bruken av ø-hjelpssengene tek seg opp, bør ein vurdere å reversere ordninga og tilbakeføre midlane til sjukehusa, slik at dei kan nyttast til det som var intensjonen: pasientbehandling. Viss ikkje framstår ordninga som ei rein effektivisering av spesialisthelsetenesta, der vi har løyst dei same oppgåvene – men fått mindre betalt for det.

Helsing
Herlof Nilssen

Tek vi pasienttryggleiken på alvor?

Herlof Nilssen, administrerande direktør, Helse Vest

 

 

 

 

 

 

Vi veit at bruk av sjekkliste for trygg kirurgi reduserer talet på komplikasjonar. Vi veit at risikovurdering av pasientar for fall og utvikling av urinvegsinfeksjon gir resultat. Så kvifor tek det så lang tid for oss å ta beste praksis i bruk?

Av Herlof Nilssen, administrerande direktør i Helse Vest

Pasienttryggleik skal ikkje vere noko vi satsar på eller noko vi set særskilt fokus på i ein periode. Det skal vere ein naturleg del av arbeidsdagen – rett og slett slik vi gjer det her hos oss. Målet vårt er klart. Ingen pasientar skal bli skadde på sjukehus.

Det er nå fire år sidan vi starta det målretta systematiske arbeidet med å betre pasienttryggleiken i norske sjukehus. Fram mot 2018 er målet å redusere talet på pasientskadar med 25 prosent. Det har skjedd mykje bra sidan 2011, ikkje minst takk vere innsatsen til medarbeidarane i sjukehusa.

Vi har hatt ei omfattande satsing for å redusere talet på pasientskadar, vi har sett oss mål som vi meinte var ambisiøse, vi måler og følgjer utviklinga i leiarlinja. Vi aukar helsepersonell sin kompetanse innanfor forbetringskunnskap og befolkninga sin kunnskap om symptom på hjerneslag slik at dei kan vende seg til sjukehusa raskt når slik sjukdom rammer.

Arbeidet gir resultat. Talet på pasientskadar er redusert frå 16 prosent i 2011 til 13 prosent i 2013.

Men eg meiner at det går for seint.

Vi har klare og vel dokumenterte eksempel på at forbetringstiltaka gir resultat. I samband med innføring av sjekkliste for trygg kirurgi  fall komplikasjonane med 42 prosent og gav nær eitt døgn kortare liggjetid. Det blir meldt om avdelingar med 100 dagar mellom infeksjonar som var hyppige, eller der dei ikkje har sett trykksår på lang tid.

Det manglar altså ikkje på gode eksempel. Så kvifor blir dei ikkje etterfølgde?

Framleis blir ikkje beste praksis teke i bruk over alt. Er det greitt at vi bruker sjekkliste for fall berre på ei avdeling på eit sjukehus? Eller at sjekklista for trygg kirurgi ikkje blir nytta ved alle kirurgiske inngrep på alle sjukehus? Hadde vi syntest det var greitt å ta fly dersom vi visste at berre 50 prosent av pilotane gjekk igjennom sjekklista før avgang?

Det er ikkje banebrytande ny kunnskap vi ønskjer å innføre. Det er snakk om kjente tiltak. Sjekklister over tiltak vi allereie skal gjere, men som vi er nøydde til å forsikre oss om at faktisk blir gjort.

Alle Pasientsikkerheitsprogrammet sine tiltak skal implementerast i alle relevante einingar innan utgangen av 2016. Det betyr at vi må skunde oss.

Nøkkelen til å få det til er medarbeidarane i norske sjukehus. Vi er nøydde til å samle kreftene våre og vise at vi arbeider mot eit felles mål, der alle tek ansvaret dei har for å sikre pasienttryggleiken på alvor. Og så vil vi frå sentralt hald og komme med strengare føringar og krav om rapportering.

Pasienttryggleik kan ikkje vere eit prosjekt som nokre dedikerte sjelar putlar med. Som medarbeidar i sjukehusa treng vi at alle har pasienttryggleik og HMS fremst i hjernebarken.

For arbeidet med pasienttryggleik starter med kvar og ein av oss. Og berre gjennom felles innsats kan vi gjere sjukehusa endå tryggare.

Vi har ein stor jobb å gjere.

Konsekvensane for dei menneska vi har ansvaret for er for store til at vi kan la vere.

Helsing

Herlof Nilssen

Læring for betre beredskap

Herlof Nilssen, administrerande direktør, Helse Vest

 

 

 

 

 

 

Brann i Gudvangatunnelen. Ekstremvêr slik som Dagmar. Terrortruslar. God krisehandtering føreset god kommunikasjon, samhandling og klar rolleforståing. Dette veit vi. Vi veit også at vi oppnår dette gjennom gode beredskapsplanar og gode rutinar, som vi øver kontinuerleg på.

Av: Herlof Nilssen, administrerande direktør i Helse Vest RHF

«Læring for betre beredskap» var tittelen på oppsummeringa av helseinnsatsen etter terrorhendingane 22. juli 2011. Denne rapporten og læring frå erfaringar frå andre hendingar har vi hatt med oss når vi no har revidert den regionale beredskapsplanen i Helse Vest, inkludert vedlegg.

Den regionale beredskapsplanen for Helse Vest skal vere med på å verne liv og helse, slik sjukehusa gjer det kvar dag. Befolkninga skal sikrast nødvendige sjukehustenester ved hendingar, kriser og katastrofar, i fredstid og krig.

«Beredskap er tiltak for å førebyggje, avgrense eller handtere uønskte og ekstraordinære hendingar og kriser» (NOU 2000:24)

I Gjørv-rapporten, som tok for seg erfaringane etter hendingane 22. juli 2011, fekk helsesektoren positiv omtale for å ha gode beredskapsplanar som fungerte, sjølv under ei katastrofe som overgjekk det meste vi kunne sjå for oss. Helsevesenet sine eigne evalueringar konkluderte med at beredskapsplanane hadde fungert tilfredsstillande. Det har likevel vore behov for å arbeide med ei rekkje oppfølgingstiltak og læringspunkt i etterkant.

Under ekstremveret Dagmar i 2011 fekk også helsetenestene handtere og erfare utfordringane når infrastrukturen blei slått ut. Dyktige medarbeidarar viste ein imponerande innsats, ved å følgje rutinar slik dei var etablerte – og ved finne nye løysingar der det var nødvendig. Ved brannen i Gudvangatunellen i 2013 var oppsummeringa at sjukehusa mobiliserte raskt og samhandla godt. Men vi kan alltid bli betre.

Kravet til å ha beredskapsplanar gjeld alle verksemdene i den offentlege helsetenesta, så vel som dei private helseinstitusjonane vi har avtale med. Beredskapsplanane blir reviderte kvart tredje år nettopp fordi vi må byggje vidare på dei erfaringane vi gjer oss.

«Med tanke på framtidig beredskap er det viktig at helsesektoren fortsetter å oppdatere beredskapsplanene jevnlig, øver på og koordinerer det som står i planene, fortsetter å utarbeide gode rutiner for å varsle hendelser, samt fokuserer kontinuerlig på nødvendigheten av effektiv ressursdisponering og samhandling ved kriser» (Gjørv-kommisjonen)

Den regionale beredskapsplanen bidreg til at dei samla resursane i sjukehusa i regionen blir nytta mest mogleg effektivt ved krise eller katastrofe. Den tydeliggjer dei ulike rollene og kva for ansvar det regionale helseføretaket, sjukehusa og relevante samarbeidspartar har. Tydeleg beredskapsleiing bidreg også til å sikre og styrkje samordninga innanfor helsetenesta, i tillegg til med samarbeidande etatar.

Planen byggjer på dei etablerte prinsippa for beredskapsarbeidet i Noreg, som ansvar, nærleik, likskap og samverke.

Ein grunnleggjande føresetnad for god beredskap og krisehandtering er at verksemda si daglege drift er sikker og robust. Vi er trygge på at det er slik. Og slik kan du òg vere trygg på at sjukehusa alltid er budde.

Helsing
Herlof Nilssen

Sjukehus på offensiven

Bloggivest_860x400_Herlof_Nilssen

 

 

 

 

 

 

Skal vi nå måla våre, må vi vere offensive. Då er det greitt å ha orden i økonomien.

Av Herlof Nilssen, administrerande direktør i Helse Vest RHF.

Når vi som driv på med sjukehus skal investere i betre pasientbehandling, er det ofte ikkje behov for millionar av kroner. Det er snarare snakk om milliardar.

I dag er til dømes eit nytt sjukehusbygg resultatet av eit spleiselag mellom staten og sjukehuset. Men alt kjem vel frå same potten, tenkjer du kanskje? Treng verkeleg sjukehusa å gå med overskot i oljesmurte Noreg?

Staten er ein god sponsor når gigantprosjekt som eit nytt sjukehus er, skal i gang. Men staten tek ikkje heile kostnaden.

I dag er det slik at eit helseføretak som vil gjennomføre kostbare byggjeplanar, også må kunne dokumentere ein sunn økonomi med budsjettmål som blir nådde og overskot som gjer det mogleg å investere. Det blir med andre ord eit spleiselag mellom staten og det lokale sjukehuset. Det å sjå drift og investering i samanheng, gir god styring og sunnare økonomisk drift. Eller, som professor Jon Magnussen skriv: «Lokalt ansvar og lokal beslutningsmyndighet gir løsninger som passer lokale forhold, og gir insitament til og mulighet for å avveie bruk av de tildelte rammene på en best mulig måte

Mange har innvendingar mot denne modellen, og meiner det er urimeleg at sjukehus skal tene pengar. Ein kan like det eller ikkje, men det er ikkje tvil om at ein balansert økonomi også gir sjukehuset eit heilt anna spelerom og heilt andre moglegheiter. Berre spør Helse Bergen, som gjennom gode økonomiske resultat kan investere og byggje nytt slik dei har behov for. Helse Bergen samlar mellom anna all behandling for barn, unge og fødande under same tak, i eit nytt, flott bygg, innan 2022.

Det kan vere vanskeleg å sjå samanhengen i ein hektisk sjukehuskvardag, men økonomisk overskot = nye moglegheiter. Det er altså ikkje slik at overskot er eit mål i seg sjølv. Det er eit middel for å nå store – og mindre – mål. God økonomisk drift opnar for å sjå framover og setje inn støtet mot viktigare mål; som god kvalitet og pasienttryggleik gjennom gode system, tilpassa medisinsk utstyr og gode IKT-verktøy.

Gjennom dette kan vi få realisert lenge etterlengta prosjekt – for eksempel ny barneklinikk, ny MR-maskin, nye sjukehusbygg eller opprettinga av nye, viktige behandlingstilbod. Slik at du som pasient skal få betre og sikrare sjukehustenester når du må til behandling på eit av våre sjukehus eller institusjonar.

Vennleg helsing

Herlof Nilssen
Administrerande direktør

Økonomisk resultat dei siste åra:

Økonomisk resultat 2014. Graf.

Investeringar dei siste åra:

Investeringar 2014. Graf.