Tankar frå Reuma-Sol

Njål IdsøGi kronisk sjuke behandlinga dei treng, og utlegget vil betale seg ved at pasienten blir ståande i arbeid i staden for å ende på trygd.

Av Njål Idsø, leiar for det regionale brukarutvalet i Helse Vest

Under ei steikande, spansk sol går mitt rehabiliteringsopphald mot slutten. Hit til Reuma-Sol kjem eg tilbake, gong etter gong. For å bli løfta opp til eit fysisk og psykisk nivå som gjer det mogleg å stå i jobb heime i Noreg.

Trass i kronisk sjukdom, er eg heldig som har økonomisk fridom til å oppsøke effektiv rehabilitering. Ikkje alle har det.

Personar med kroniske muskel- og skjelettproblem er dei største brukarane av uførepensjon. Dei fleste ville sjølvsagt arbeidd i staden. Men den som får ei kronisk liding får samtidig ein heilt ny jobb. Ei arbeidsoppgåve dei sjølve har ansvar for å skjøtte i tillegg til alle gjøremåla som også andre menneskje må rekke over: Vedlikehald av eigen kropp.

Med ujamne mellomrom treng vi kronikarar likevel hjelp til å byggje oss opp att fysisk og psykisk. Hjelp som eg no har fått på Reuma-Sol. Målet: Å bli i stand til å halde fram arbeidslivet trass i lidinga, å ikkje gi opp. Undervegs har eg gjort meg nokre tankar om sjukdom, rehabilitering – og vegen utanom uføretrygg.

Føresetnaden for effektiv behandling av kroniske lidingar, er at behandlinga held fram gjennom eit heilt livsløp. Då krevst tilgang til behandlingstilbod når ein treng det. Nålauga må ikkje vere så trongt at ein ikkje kjem gjennom. Ventetidene ikkje vere så lange at ein må ut i sjukemelding i mellomtida. Skjer det, er vegen særs kort frå arbeidsliv til uførepensjon.

Under mine rehabiliteringsopphald i kriseramma Spania blir eg minna på kor utruleg privilegerte vi er som nyt godt av den norske velferdsstaten. Det betyr ikkje at systemet fungerer optimalt. Arbeid heng tett saman med både livskvalitet og samfunnsøkonomi, så korleis gi fleire kronikarar behandlinga dei treng for å halde fram i arbeid?  Samfunnet vårt er slik bygd opp at det er helseføretaka som har ansvar for å gi behandling innanfor økonomiske rammer gitt av helseministeren. Men helseføretaka og helseministeren har samstundes ikkje det økonomiske ansvaret for uføreutbetalingene – kostnadar som hamner på arbeidsministeren sitt bord.

Spørsmålet er kven som har ansvaret for å sjå heilskapen? Ansvaret for å vurdere om dette er riktig bruk av pengar og menneskelege ressursar?

I det eg oppløfta, opptrena og optimistisk tek farvel med Reuma-Sol, er eg overtydd om at meir pengar til rehabilitering for kroniske pasientar på sikt ville spart samfunnet for langt større summar til uførepensjonar.

Helsing Njål Idsø, leiar for det regionale brukarutvalet i Helse Vest.

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s